در میان وبگردهای هر روزه ، گذرم به سایت دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران افتاد. هر چند این نوع سازمان ها نگاه کاملا رسمی از سیاست های جمهوری اسلامی را انتقال می دهند ؛ ذره ای از باورهای خود کوتاه نمی آیند و ... اما در میان ورق های الکترونیکی سایت ، مصاحبه جالبی را دیدم ، البته بهتر است اسم متن را "گفتگوی دوجانبه-چند جانبه" بنامم. یک سوی میز عباس معروفی نشسته است ، طرف دیگر عباس سلیمی نمین و جامی (درست نمی دانم اما گمان کنم مهدی جامی خودمان باشد) ، در نوع خودش می تواند کم نظیر باشد ، هم نشینی مخالفان و موافقان-هواداران نظام و سخن گفتن از محدودیت های وجود داشته در ایران ما.

پرسش های که عباس معروفی می پرسد در نوع خودش عالی است ، پرسش از برخوردها و رابطه هایی است که میان ناشران و حکومت برقرار است و یا معاند و مخالف خوانند نویسنده ها. و یا سوالاتی را که جامی می پرسد و سلیمی نمین جواب می دهد. بخش هایی از گفتگو خیلی عالی می شود ،‌پرسشی مطرح نمی شود ، هر چند سوالاتی طرح می گردد ولی سوالات در دل خود جواب هایی دارند ؛ یک سوی میز معروفی نشسته ، فردی که با تمام وجود جنایت علیه بشریت را در ایران لمس نموده و طرف دیگر سلیمی نمین که از سیاست های رسمی دفاع می کند و خواهان بازی با کلمات است ، هر چند نمی تواند این عمل را انجام دهد و گاهی به حاشیه می رود ، ولی هر دو پرسش کننده آنقدر قوی هستند که جواب دهنده را به راه اصلی بیاورند!

البته ، باز هم جای شکرش باقی است ، مخالفان و موافقان نظام در مقابل هم قرار بگیرند و سخنان خود را بگویند و جواب بدهند و در مقابل جواب هایی نیز دریافت کنند ؛‌خوب و یا بد. آنگونه که ، سلیمی نمین با تمام طرفداری از نظام به چنین اقدامی دست زده است. اما نمی توان از یک اشکال کوچک و در عین حال بزرگ دور ماند ، در سه بخش مصاحبه فقط تصویر تکراری سلیمی نمین است و گویا دو نفر دیگر ممنوع التصویر باشند ، خبری از آنها در تصویرها نیست! چرا؟

   گفتگوی عباس معروفی با عباس سلیمی نمین - بخش نخست