خبرگزاری دویچله آلمان

امروز در ایران ۴۴ میلیون نفر از جمعیت هفتاد میلیونی که به سن قانونی رأی‌دادن رسیده‌اند، به پای ۴۵ هزار صندوق فرا خوانده شده‌اند. در استان تهران برای ۷/ ۹ میلیون از جمعیت ۴/ ۱۳ میلیون نفری واجد شرایط رأی‌دادن، ۶ هزار صندوق در نظر گرفته شده است. آمار رأی‌دهندگان نسبت به سال ۲۰۰۴ ، دوونیم میلیون نفر کاهش یافته است زیرا سن قانونی برای رأی‌دادن از ۱۵ به ۱۸ سال افزایش داده شده است. 

به عقیده‌ی کارشناسان، اکثر کرسی‌های مجلس هشتم در اختیار محافظه‌کاران باقی خواهد ماند، هرچند که پیش‌بینی ترکیب نهایی بسیار مشکل ارزیابی می‌شود. نیروهای اصلی اصلاح‌طلبان در جریان تأیید صلاحیت‌ها از میدان خارج شده‌اند. اما دولت اصولگرای محمود احمدی‌نژاد بیش از آن‌که از سوی جناح مخالف خود در مجلس آینده تحت فشار باشد، باید به منتقدان هم‌مسلک خود، پاسخ بدهد: اصلاح‌طلبان منتقد دولت که در این انتخابات راه خود را از طرفداران احمدی‌نژاد جدا کرده‌اند و با لیستی متفاوت به میدان آمده‌اند.

"حرف‌های قبلی همه دروغ بودند"   

این را یکی از ساکنان اسلام‌شهر می‌گوید؛ شهرکی عموماً کارگرنشین در جنوب پایتخت. آمار بیکاری ۲۰ تا ۳۰ درصد و تورم ۲۲ درصد، کارنامه‌ی اقتصادی دولت احمدی‌نژاد در طول دو سال‌ونیم گذشته است. رئیس‌جمهوری که با شعار آوردن پول نفت بر سر سفره‌های مردم، بیش از بیست میلیون رأی کسب کرد. اثر نفت بشکه‌ای یکصد دلار هم در زندگی مردم، تنها قیمت فزاینده‌ی کالاهای اساسی است.

انحلال سازمان برنامه و بودجه به عنوان نهادی کلیدی در اقتصاد، کاهش دستوری نرخ سود بانکی و بدعتی نو در نظام بودجه‌ریزی کشور نیز از دیگر اقدامات انتقادبرانگیز اقتصادی دولت نهم بوده است.   

با وجود این‌که آیت‌الله علی‌خامنه‌ای، رهبر ایران، بسیاری از مراجع تقلید و جناح‌ها و تشکل‌های سیاسی مختلف، مردم را به حضور پرشور در انتخابات دعوت کرده‌اند، شرکت مردم اما از بسیاری عوامل دیگر نیز تأثیر می‌پذیرد.  یکی دیگر از ساکنان اسلام‌شهر می‌گوید: «فرقی نمی‌کند چه کسی وارد مجلس شود. آنها در ابتدا شعارهای جذابی می‌دهند اما وقتی نماینده می‌شوند، تنها به فکر خود و اطرافیان‌شانند و مردم عادی را فراموش می‌کنند» .

سیاست خارجی و چهره‌ی داخلی

دولت احمدی‌نژاد در عرصه‌ی سیاست خارجی نیز عملکردی بحث‌برانگیز داشته است. به جریان انداختن پرونده‌ی هسته‌ای و اصرار بر تکمیل چرخه‌ی سوخت اتمی که حاصل آن تصویب سه قطعنامه در شورای امنیت سازمان ملل بر ضد ایران بوده است، این سؤال‌ها را در ذهن منتقدین مطرح می‌کند که "این‌‌ها همه به چه قیمت".

در عرصه‌ی اجتماعی نیز تشدید فشارها بر جامعه برای رئیس‌جمهوری که سیاست‌های پیشینیان خود را به نقد می‌کشید که "آیا مشکلات جوانان ما امروز مدل مو یا پوشش آنهاست؟" یا فضای حاکم بر دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی، روز به روز فاصله‌ی او را با بسیاری از انتخاب‌گرانش بیشتر می‌کند.

به نوشته‌ی رویترز، مجلس، صرف نظر از آن‌که کدام جناح اکثریت را به‌دست دارد، اختیارات چندانی در ساختار سیاسی ایران ندارد. حرف آخر در جمهوری اسلامی، کلام رهبر مذهبی ایران، آیت‌الله خامنه‌ای است.

این‌ها عمده عواملی هستند که به اعتقاد صاحب‌نظران مردم را به سوی جریان‌های دیگر حاضر در انتخابات هدایت می‌کنند و باعث ایجاد ترکیبی متفاوت در مجلس می‌شوند. به‌نظر کارشناسان یکی از ابزارهای مؤثر تبلیغاتی که در دست نامزدهاست، مهار تورم و گرانی است که بسیاری از نامزدها نیز آن‌را در اولویت برنامه‌های خود قرار داده‌اند.

با توجه به ترکیب اجتماعی متفاوت در تهران از نظر سطح تحصیلات و درآمد در مقایسه با مناطق دیگر کشور، حضور مردم در پای صندوق‌های رأی، معمولاً پایین‌تر از متوسط کشور است. در خارج از پایتخت عمدتاً قشر مذهبی‌تر مردم ایران زندگی می‌کنند که تمایل بیشتری به فرستادن نمایندگان مذهبی و محافظه‌کار به مجلس را دارند.

مراکز اخذ رأی تا ساعت ۱۸ به وقت ایران (۱۵:۳۰ به وقت اروپای مرکزی) باز خواهند بود. این زمان در رأی‌گیری‌های پیشین همواره تمدید شده است.

عباس عبدی، در مصاحبه با دویچه وله انتخابات مجلس هشتم را تحلیل کرده و می‌گوید که این انتخابات بی‌مضمون است، چون پای انتخاب در بین نیست؛ نه برنامه‌ای در کار است و نه شخصیت‌های مهمی در برابرهم ایستاده‌اند. او شرکت در انتخابات را بی‌معنا می‌داند، اما آن چنان بی‌معنا که شرکت در آن را مجکوم نمی‌کند. بی‌معنایی به اوج خود رسیده است!

آنچه می بایست روی دهد ، روی خواهد داد. مردم شرکت کنند و یا نه ، مجلسی شکل خواهد گرفت ، با توان باشد و یا بی توان. بارها و بارها در همین وبلاگ و دیگر نوشته ها گفته ام ، با تحریم و شرکت نکردن در انتخابات مخالفم. اگر تحریم و تحریم کردن انتخابات در شهرستان ها باشد ، همان نظر را دارم ، چرا که اوضاع در سطح کلان و خرد اندکی متفاوت است ، اوضاع شهرها و شهرستان ها بدتر از شهرهای بزرگ است ، چرا که مردم این دیارها در جستجوی بدست آوردن حداقل ها هستند و نه بالاتر از آن.

انتخابات در ایران قابل پیش بینی نیست ؛ به همان اندازه ای که مجریان صدا و سیما سخن از شرکت کردن در انتخابات به میان می آورند تحریم کننده های انتخابات نیز حرف خود را بیان می کنند ، نمی دانند آیا مردم به راه آنان خواهند رفت و یا نه. هوای سیاست در ایران خوب نیست ، هیچ وقت هم خوب نبوده است.

دوستان و آشنایان ، اندکی صبر کنید تا نتایج انتخابات اعلام شود. اگر نتایج را قبول ندارید از همین الان "تقلب کردن" را بیان کنید و اگر چنین نیست ، به نتیجه احترام بگذاریم ، هر چند احترام گذاشتن و احترام خواستن از دیگران سخت است. با این حال و اوضاع بهتر است کمی تامل کنیم. اینجا ایران است ، بر اساس دانش و علم خیلی نمی توان سخن گفت!

اعتراض حامیان فهرست اصولگرایان فراگیر به تخلفات حامیان جبهه متحد اصولگرایان منجر به بروز درگیری های جدی میان این دو گروه در برخی از حوزه‌ها و شعب اخذ رأی گیری شد.
به گزارش بهارستان ایران دامنه اختلاف میان اصولگرایان فراگیر که ائتلاف میان قالیباف، رضایی و لاریجانی شکل گرفته است با جبهه متحد اصولگرایان که توسط احمدی نژاد هدایت می‌شود به روز انتخابات و شعب رأی گیری کشیده شد.
بر اساس گزارش‌های دریافتی اعتراض ناظران انتخابی و حامیان فهرست اصولگرایان فراگیر به تخلفات گسترده حامیان احمدی نژاد و فهرست جبهه متحد اصولگرایان به ویژه در شعب رأی گیری جنوب تهران منجر به درگیری‌های تند لفظی میان دو طرف شد.
توزیع فهرست انتخاباتی جبهه متحد اصولگرایان و هدایت مردم  برای رأی دادن به حامیان احمدی نژاد از جمله تخلفات آشکاری است که اعتراض رقبای  جبهه متحد اصولگرایان را برانگیخته است.

سیاست در ایران بر پایه خیلی چیزها هست و نیست! عجب تناقضی در این میان هست ، کسانی که کار سیاسی می کنند و دیگرانی که اندیشه سیاسی را دنبال می کنند ،‌ نه اولی و نه دومی به هم ربطی پیدا نمی کنند ؛ حداقل در ایران چنین هست!

چند روز قبل در میان دیگر کارها اندکی به ستادهای انتخاباتی سر زدم. برای تجربه و یا شنیدن حرفهایی که اندکی و گاه خیلی زیاد توی ذوق می زد! چیزهایی دیدم که حداقل توهین است به همه چیز ؛ از سیاست گرفته تا انتخابات ، از رای دادن و ندادن گرفته تا امور مالی دیگر و صد البته فساد مالی که بوده و هست.

یکی از این دیده ها و شنیده ها را می نویسم. فرض کنید یک آقایی ۳۰ روز قبل در حزب اسم می نویسد ، کلی هم قول و وعده می دهد و حرفهایی دیگر هم به میان می آید. از آن روز تا امروز چندی گذشته است ، در میان راه می گوید من حرفهای قبلی خودم را قبول ندارم ، کاری با اسم نویسی در حذب ندارم و می خواهم با کسانی دیگر ائتلاف کنم!!!! این هم بخشی کوچک از تمام این حوادثی است که روی می دهد! این را بی اخلاقی در حوزه سیاست می گویند و نه چیزی دیگر.